Halkçılık İlkesi

Halkçılık gücün, egemenliğin ve yönetimin doğrudan doğruya halkta olmasıdır.Türkiye Cumhuriyeti toprakları üzerinde yaşayan, topluma karşı görevlerini yerine getiren herkes ırkı ve dini ne olursa olsun Türk halkının bir bireyidir.Halkçılık, cumhuriyetçilik ilkesinin içerdiği demokratik, özgürlükçü, çoğulcu yönetimin yasalardaki bir hak olmaktan çıkarılıp işlerliğe kavuşturulmasını; yönetimde, siyasette, kalkınmada, gelirlerin dağılımında, devlet ve milli imkanların kullanılmasında halk yararının gözetilmesini amaçlar.Bu amaç doğrultusunda devleti, önlemler almak, yasalar çıkarmak, düzenlemelere gitmek, engelleri ortadan kaldırmakla görevli kılar.

Devlet olanaklarının kullanılmasında hiçbir kişiye, hiçbir zümreye, aileye ayrıcalık tanınmaz.Halkçılık ilkesi cumhuriyetçiliğin ve milliyetçiliğin doğal bir sonucudur.Kurtuluş Savaşı, milli niteliği gereği, tek bir sınıfa ya da gruba dayanmayıp toplumun tüm kesimlerini içine alan geniş ittifakın ürünü olarak kazanılmıştır.Bu nedenle Atatürk’ün halkçılık ilkesi kaynağını kurtuluş mücadelesinde bulmuştur.

Atatürk’ün, ‘’ Ne olduğumuzu bilelim.Kurtulmak, yaşamak için çalışan ve çalışmaya mecbur olan bir halkız.Bundan dolayı her birimizin hakkı vardır.Yetkisi vardır.Fakat çalışmak sayesinde bir hak kazanırız.Yoksa arka üstü yatmak ve hayatını çalışmaktan uzak geçirmek isteyen insanların bizim tutumumuz içerisinde yeri yoktur!O halde… Halkçılık, toplum düzenini çalışmaya, hukuka dayandırmak isteyen bir toplum sistemidir.’’ Sözleri, halkçılıkla ilgili düşüncelerinin en güzel ifadesidir.

Tarihimize , " Milli Mücadele " olarak geçen dönem , Atatürk inkılabının ilk aşamasıdır. Atatürk bu aşamayı , " tam bağımsızlık " ve " ulusal egemenlik " ilkeleriyle başlatmıştır. İnkılabın temelini oluşturan altı ilke ise 1937 yılında Anayasa'mıza eklenmiştir. Atatürk ilkeleri şunlardır: Cumhuriyetçilik , Halkçılık , Milliyetçilik , Laiklik , Devletçilik, İnkılapçılık.